เรื่องราวในโลกเสมือน ความยุ่งเหยิงที่มาพร้อมกับปัญหานับอนันต์ และความกังวลต่ออนาคตที่มองไม่เห็น (Blind Future, Virtual Insanity)
ผมยังคงกล่าวสวัสดีคุณเหมือนกับในทุกวัน
ไม่สำคัญว่านั่นเป็นยามเช้า สาย บ่าย เย็น
หรือแม้แต่กระทั่งในเวลาที่คุณกำลังนอนหลับไปก็ตาม…
เนิ่นนานเป็นระยะเวลาอันแสนยาวนานที่ดูเหมือนการไม่ได้มาพบปะกันระหว่าง เราสองคน เป็นอะไรที่ผมค่อนข้างคิดถึงอยู่อย่างเสมอ โดยไม่นับในช่วงเวลาของการที่ผมวุ่นอยู่กับการ ‘ปรุง’ งานเขียนของตัวเอง เพื่อที่จะเตรียมตัวสำหรับการอัปโหลดในช่วงเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
อย่างไรเอง ก่อนที่จะเข้าถึงเรื่องสำคัญ ผมอาจมีความจำเป็นเสียเล็กน้อยที่อยากจะชวนพูดคุยกัน
และมันไม่สำคัญว่าใครกำลังจะอ่านอยู่ ณ ขณะนี้
เรื่องราวอันมากมายที่เกิดขึ้น สถานการณ์ความเป็นไปของโลกที่อาจเรียกได้ว่ามันแทบจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน บางความเปลี่ยนแปลงนำพามาซึ่งการตั้งคำถามอันแสนมากมาย บางความเปลี่ยนแปลงนำมาซึ่งข้อถกเถียงอย่างมากมาย อันมีสาเหตุมาจากปัญหาคาราคาซังจากครั้งอดีตกาลที่มันไม่ได้ถูกแก้ไข ตราบไปจนถึงการปกปิดความเป็นจริงจากเหล่าผู้เฝ้ามองอย่างเงียบงัน
ผมคงจะไม่พูดว่าการหายไประยะเวลาพักใหญ่เช่นนี้ มันมีเหตุผลเบื้องหลังแอบซ่อนไว้อยู่ลึก ๆ ทว่าอย่างที่ผมได้บอกไปหลายครั้งต่อหลายครั้ง การมาพบพานกันในหนึ่งครั้งต่อเดือนเช่นนี้ ถือได้ว่าเป็นฤกษ์งามอันดีและเหมาะสมที่ผมเองคงพูดได้อย่างเต็มปากว่ามันกลายเป็น ‘กิจวัตร’ ไปเสียแล้ว
และเช่นเคย… มันยังคงเป็นเดือนอันสำคัญสำหรับตัวตน อีกด้าน ที่ผมเชื่อว่าคุณเองคงคาดเดาถึงมันได้อยู่แล้ว
“ในวันนั้น วันที่ผมรู้ว่าตัวเองกำลังเสียศูนย์ของตัวเองไป
ผมได้สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดบางอย่างของตัวเองไป
‘ความเกลียดชัง’ ที่มีต่อโลกทั้งใบเริ่มพังทลายลง ยามที่จิตใจของผมก่อเกิดเป็น ‘ความผูกพัน’
มันไม่ได้คงอยู่นานในช่วงครั้งแรก อย่างไรเองมันก็ไม่ได้ทำให้ความเกลียดชังนั้นจางหายไป
หากแต่มันทำให้ผมตาสว่างและเปิดกว้างทางความคิดมาก
และมันทำให้ผมได้ตระหนักถึงเรื่องที่ว่า
ผม… ควรจะ เกลียดชัง สิ่งใดต่อไปข้างหน้าหลังจากนี้…”
- N.5567
ข้อความส่วนจากด้านบนที่ได้อ่านไป คือส่วนหนึ่งจากเรื่องราวในบันทึกของเขา ดูเหมือนว่ามันมีจุดชวนน่าขบคิดอยู่ไม่ใช่น้อย
เราทุกคนต่างล้วนมีสิ่งที่ตัวเองเกลียดอยู่เสมอ ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นในแบบ ‘รูปธรรม’ หรือ ‘นามธรรม’ ทว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่สำคัญมากกว่าการสลัดเอาความเกลียดชังทั้งหมดออกไป หรือการทำความเข้าใจเพื่อทำให้ลดอคติทั้งหมดลงแปรเปลี่ยนจาก ‘ความเกลียดชัง’ กลายเป็น ‘ความเข้าใจ’ ทั้งหมดต่างล้วนเป็นสิ่งสำคัญเพื่อทำให้เราสามารถเดินหน้าต่อไปโดยปราศจากอุปสรรค หรือความติดขัดอันไม่จำเป็นที่ทำให้การใช้ชีวิตของเราสะดุดไปในระหว่างทาง
ขออภัยถ้าหากผมไม่มีอะไรจะกล่าวหรือแจ้งให้ทราบหลังจากนี้
ผมหวังว่าพวกคุณจะยังมีสุขภาพที่ดี และเช่นเคย ความไม่แน่นอนของชีวิตหลายครั้งมันก็เหมือนกับ ‘เกมโร้คไลก์ (Roguelike)’ ที่ในทุกวันของการตื่นขึ้นมา พวกเราจะได้รับสถานะใหม่และสิ่งที่ต้องทำแตกต่างกันไป ตามแต่ความจำเป็นหรือหน้าที่อันได้รับมอบหมาย
งานเขียนที่คั่งค้างมากมายยังคงอยู่ภายในลิ้นชักแห่งความทรงจำ เฉกเช่นเดียวกับช่วงเวลาหลังจากนี้ที่เราอาจต่างต้องแยกย้ายออกไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
สวัสดีเดือนกรกฎาคม
ยินดีต้อนรับสู่ ‘ครึ่งหลัง’ ของปี 2026
ขอให้สนุกกับการใช้ชีวิตครับ :D
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น